Wat fijn dat je mij hebt gevonden, welkom

Dat je hier terecht gekomen bent, betekent waarschijnlijk dat jij of jullie een kindje rondom de geboorte verloren zijn. Wat intens verdrietig en daarnaast heel fijn dat ik jullie hiermee kan ondersteunen.

 

In februari of maart 2017 deed ik een zwangerschapstest. Zoals ik al voelde en wist, was ik zwanger. Ik was dolblij. 

Dit zou mijn derde kindje zijn en Sander zijn eerste kindje. Ik had een paar maanden daarvoor een miskraam gehad na 11 weken zwangerschap. 

Sander en ik waren dolblij en keken uit naar de komst van ons kindje. 

Wij hadden nog niet zolang een relatie. Maar het voelde zo kloppend en welkom. Sander en ik hadden echt de liefde in elkaar gevonden. Beide veel doorgemaakt in ons leven, dus wij begrepen elkaar helemaal. Als je meer wil lezen over mijn leven dan kan dat hier in mijn persoonlijke verhaal.

Mijn overlevingsmechanisme is altijd eten geweest.
Ik at om maar niet te hoeven voelen, mezelf te verstoppen, of om mijzelf echt letterlijk kapot te maken omdat ik vond
dat ik hier niet hoefde te zijn.

Ik snap dat dit pittig leest, maar dat is waar ik vandaan kom.
Ik zat echt diep in de put en kreeg de diagnose ptss, depressie en burn out.

Vooral na het overlijden van mijn zoontje, tweelingbroertje van mijn jongste kind is het helemaal misgegaan en had ik veel last van angsten, waanideeën en vreetbuien.

Ik schrijf dit niet om je af te schrikken.
Ik schrijf dit zodat je weet waar ik vandaan kom en dat ik door mijn trauma en pijnen aangaan mijzelf vrijer en geliefder voel dan ooit!

 

Na ons eerste ziekenhuisbezoek en echo bleek dat ik zwanger was van een tweeling. Wat een explosie aan gevoelens: blijdschap, ongeloof, heftigheid. Alles was er. Maar we vonden het vooral heel erg leuk en keken er naar uit.

En natuurlijk was daar ook de: help, hoe dan en nu?  We zouden straks een gezin met vier kinderen worden. Wat zouden de andere kinderen ervan vinden, hoe zou dit voor hun zijn?

Zij wisten nog niet dat ik zwanger was, laat staan van een tweeling.

Nadat iedereen het wist en ook hier alle gevoelens omhoog kwamen raakte we in de loop van de weken/maanden aan het idee gewend en genoten we van de zwangerschap. 

Maar ook kwamen er allerlei kwaaltjes om de hoek kijken:

 

Ik heb diabetes vanaf mijn 12e en ik merkte dat ik het pittig vond in combinatie met de tweeling zwangerschap. Vooral omdat mijn buik ook mega groeide. In een korte tijd, maar ook steeds harder en sneller. 

Vanaf 32 weken ging ik steeds meer naar het ziekenhuis omdat het niet goed voelde. 

Ik heb toen zelfs al een keer gezegd, ik denk dat het beter is dat ze nu geboren worden. Maar niemand in het ziekenhuis was het met mij eens. 

Zo ook de laatste dag, de dag voordat het gebeurde: 

Ik vertelde dat het echt niet goed zat en ik vroeg ook of de keizersnede eerder kon? “nee het is beter als ze zolang mogelijk blijven zitten”, was het antwoord. 

Nou goed, zij zijn gespecialiseerd dus zij zullen het wel weten. En weer werd ik na wat onderzoeken naar huis gestuurd. De dag daarna hadden we ons laatst geplande bezoek aan de gynaecoloog. Dit was een vervanger en we gingen naar een aparte kamer om de laatste echo te doen. De arts keek mij verschrikt aan en vertelde dat het hartje niet meer klopte. 

En toen ging alles in een snelvaart: Ze moesten er allebei uit!!

doodgeboren kindje

We werden naar boven gebracht voor een spoedkeizersnede. Ook dit verliep traumatisch waarvan ik je de details even zal besparen. 

Beide kindjes werden zonder ademhaling en zonder kloppend hartje geboren. Gelukkig ging Jace zijn hartje kloppen en Liam was doodgeboren. 

Daar waren we als ouders. Van twee mooie kindjes, van een overleden kindje. Ik was helemaal verdoofd van alle middelen die ik toegediend had gekregen en Sander zat in zijn overlevingsmodus en was bezorgd om mij en Jace of we het ook zouden halen. 

Beide konden we het verdriet van Liam op dat moment niet aan en achteraf gezien hadden we heel graag gewild dat wij hem meer liefde hadden gegeven en geknuffeld.

Beide waren we er toendertijd niet toe in staat. 

Onze lieve Liam, voor altijd in ons hart. 

Ik hoop jou te kunnen inspireren met mijn verhaal

zodat jij weet dat je niet alleen bent en ik er voor je ben om je in dit heftige proces te ondersteunen. 

Omdat een kind verliezen zoveel meer met zich meebrengt dan je omgeving begrijpt. 

En je ook door moet met jouw leven waarin je soms even geen idee hebt hoe.

Liefs,

Janneke

Deze ervaring is nu ruim 6 jaar geleden. Nu help ik andere ouders die rondom de geboorte hun kindje zijn verloren in hun proces als holistisch rouwcoach.

                    Ik geef trajecten in mijn praktijk, online of tussen de paarden. 

                                                                          Hier vind je mijn aanbod